دررفتگی مفصل ران، یا دررفتگی لگن، وقتی رخ میدهد که توپ مفصل از محل خود خارج شود. درون لگن، توپ استخوانی در بالای استخوان ران به راحتی در کاسه مفصل (استابولوم یا کاسه) درون لگن قرار میگیرد. در وضعیت عادی، توپ ران در داخل کاسه به نرمی میچرخد و به شما امکان میدهد پاها را خم کرده، راه بروید و سایر حرکات بدنی را انجام دهید.
اما گاهی اوقات، با وارد شدن ضربه یا آسیب، توپ از کاسه جدا شده و ران را از محل خود خارج میکند. این وضعیت به عنوان دررفتگی خلفی مفصل ران شناخته میشود و بیش از 90٪ از کل دررفتگیهای ران را تشکیل میدهد. زیرا ضربه یا آسیب دلیل اصلی دررفتگی مفصل ران است، هر کسی ممکن است به طوری یا دیگر این مشکل را تجربه کند. همچنین، شرایط ارثی و قرار گرفتن در معرض آسیب به دلیل شرایط شغلی، سقوط و افتادن یا جراحات دیگر، ممکن است شانس و احتمال دررفتگی مفصل ران را در فرد افزایش دهد.
دررفتگی کامل لگن بسیار دردناک است و نیاز به درمان فوری پزشکی دارد. در صورت عدم رسیدگی سریع، دررفتگی کامل لگن می تواند منجر به عوارض جدی شود، از جمله آسیب های عصبی و از بین رفتن استخوان در مفصل. دررفتگی ساده لگن و بدون شکستگی استخوان اغلب دراتاق اورژانس قابل درمان است. دررفتگی های پیچیده با شکستگی استخوان ران یا لگن برای ترمیم نیاز به جراحی خواهند داشت.
متخصصین کلینیک امید، پس از بررسی وضعیت لگن و تشخیص شدت دررفتگی، مناسبترین شیوهی درمان را به بیمار توصیه میکنند. فیزیوتراپی لگن یکی از مهمترین اقداماتی است که برای افزایش توانبخشی و بهبود بیمار پس از دررفتگی لگن در این مرکز انجام میشود. جلسات فیزیوتراپی معمولا شامل حرکات اصلاحی و تمرینات برای تقویت عضلات لگن و استفاده از دستگاههای خاص برای تسکین درد و التهاب لگن است.
برای کسب اطلاعات بیشتر دربارهی درمان دررفتگی لگن و یا دریافت نوبت در کلینیک تخصصی ارتوپدی فنی امید با شماره تلفن 02188801800 تماس حاصل فرمایید.
چه عواملی باعث دررفتگی مفصل ران می شود؟
یکی از عوامل رایج، سوانح رانندگی بوده که باعث دررفتگی استخوان لگن می شود. هنگامی که وسیله نقلیه به طور ناگهانی متوقف می شود، مانند برخورد با اتومبیل دیگر، بالاتنه راننده یا سرنشین به جلو حرکت می کند، که این حالت مفصل ران را منقبض کرده، و سپس زانو که با نیروی زیادی به داشبورد برخورد می کند، استخوان لگن را به عقب رانده و توپ را از کاسه خارج می کند که باعث ایجاد دررفتگی خلفی استخوان لگن می گردد.
دررفتن استخوان لگن می تواند در زمان چرخش مفصل و وارد آمدت نیرو رخ دهد، مانند سقوط از ارتفاع زیاد یا در حین یک رویداد ورزشی. به ندرت، وارد آمدن یک نیروی ضعیف می تواند باعث دررفتگی مفصل ران گردد، به خصوص در کودکان یا در افراد متولد شده با کاسه مفصل ران سطحی (دیسپلازی مفصل ران).
عوامل خطر دررفتگی مفصل ران چیست؟
تقریباً هرکسی می تواند دررفتگی مفصل ران را تجربه کند، اما تعدادی از عوامل می توانند ریسک رخ دادن این عارضه را افزایش دهند. عوامل خطر برای دررفتگی مفصل ران شامل موارد زیر می باشد:
- برای کار یا تفریح مرتباً رانندگی می کنید
- ناهنجاری های ارثی مفصل ران
- قرار گرفتن در معرض آسیب بخاطر شرایط شغلی مانند افتادن یا سایر خطرها و جراحات احتمالی وارد شده به قسمت پایینی بدن
- نبستن کمربند ایمنی
- شرکت در ورزش های برخوردی
علائم دررفتگی مفصل ران چیست؟
علائم دررفتگی ناقص مفصل ران ممکن است نامحسوس تر از علائم دررفتگی کامل باشد. وقتی مفصل ران از جای خود خارج گردد، علائم معمولاً شامل موارد زیر می شود:
- درد ناگهانی و شدید مفصل ران
- عدم توانایی تحمل وزن یا حرکت دادن پا یا ساق پا
- بی حسی پای آسیب دیده
- تغییر شکل قابل مشاهده در پا، اغلب در حالی که زانو و پا به سمت خط میانی بدن متمایل می گردد
علائم جدی که ممکن است وضعیت زندگی فرد را به خطر بیاندازد
از آنجا که دررفتگی مفصل ران اغلب همراه با ضربه یا آسیب شدید رخ می دهد، ممکن است فرد جراحت جدی تر از خود عارضه دررفتگی مفصل ران را داشته باشد. در صورت داشتن هر یک از این علائم علاوه بر دررفتگی مفصل ران، به فوریت پزشکی مراجعه کنید (با 115 تماس بگیرید):
- مشکل در تنفس
- از دست دادن هوشیاری
- جراحت و آسیب های آشکار
پزشکان از چه آزمایشاتی برای تشخیص دررفتگی مفصل ران استفاده می کنند؟
مطالعات تصویربرداری مورد استفاده برای تشخیص دررفتگی مفصل ران ممکن است توسط متخصص ارتوپدی و یا پزشکان متخصص اورژانس تعیین شود. مشاوره با متخصص ارتوپدی در این زمینه توصیه می گردد. رادیوگرافی های تجویزی، نمای جانبی، داخلی و خارجی مفصل ران را نشان می دهد. علاوه بر این، معمولاً مطالعات اضافی مانند سی تی اسکن و یا MRI برای کمک به تصمیم گیری در مورد جااندازی دررفتگی یا مداخله جراحی درخواست می شود. مطالعات تصویربرداری همچنین وجود شکستگی های مرتبط را مشخص می کند. خونریزی داخلی نیز باید مورد تشخیص و بررسی قرار گیرد.
چگونه دررفتگی مفصل ران درمان می شود؟
وقتی ران از مفصل خود خارج میشود، ممکن است رگهای خونی و اعصاب آسیب ببینند که میتواند منجر به مرگ بافت استخوان یا از دست دادن احساس و حرکت دائمی در پا شود. هدف از درمان دررفتگی مفصل ران، بازگرداندن عملکرد به اندام و کاهش خطر عوارض جدی است.
در موارد سادهتر دررفتگی مفصل ران، بدون شکستگی استخوان یا آسیب دیدگی دیگر، متخصص ارتوپدی میتواند به صورت دستی مفصل ران را به کاسه خود دوباره جا بیاندازد بدون نیاز به جراحی. پس از آرام کردن بیمار با داروی مسکن، متخصص ارتوپدی مفصل را به سمت لگن فشار میدهد تا دوباره به جا بیفتد.
گاهی اوقات هنگامی که مفصل ران از کاسه خارج میشود، استابولوم یا کاسه را میشکند. همچنین، ممکن است در اثر دررفتگی مفصل ران، استخوان ران یا لگن نیز شکسته شود. در این حالت، متخصص ارتوپدی روش جراحی مناسب را برای ترمیم استخوانهای شکسته یا جایگزینی مفصل ران با یک مفصل مصنوعی انتخاب میکند بسته به میزان آسیب وارده.
زمان بهبودی و پیش آگهی لازم برای دررفتگی لگن چقدر است؟
بسته به شدت دررفتگی مفصل ران و توانایی فرد در پیگیری برنامههای توانبخشی، پیشآگهی دررفتگی لگن متفاوت است. برخی ورزشکاران ممکن است در 6 الی 8 هفته پس از وقوع آسیب، دوباره به دویدن بپردازند و در 3 الی 4 ماه به ورزشهای خود بازگردند. با این حال، زمان بهبودی برای هر فرد متفاوت است و ممکن است نیاز به مدت زمان بیشتری داشته باشد. حدود 50٪ از افراد مبتلا به دررفتگی مفصل ران در نهایت به آرتروز در ناحیه آسیب دیده مبتلا میشوند.
عوارض احتمالی دررفتگی مفصل ران چیست؟
دررفتگی مفصل ران می تواند عوارض مادام العمر برای فرد ایجاد کند. شایعترین عارضه دررفتگی کامل یا ناقص مفصل ران، شامل موارد زیر است:
- شکل گیری سریع آرتروز در مفصل ران
- آسیب عصبی که باعث از دست دادن احساس یا ایجاد احساس ضعف در پای آسیب دیده می شود
- استئونکروز، یا مرگ استخوان، که در صورت مختل شدن خونرسانی استخوان ران یا استابولوم به دلیل دررفتگی ایجاد می گردد.
آیا می توان از دررفتگی مفصل ران جلوگیری کرد؟
با اجتناب از افتادن و زمین خوردن، پوشیدن وسایل محافظتی در هنگام فعالیت ورزشی، داشتن تحرک بدنی و حفظ وزن سالم می توانید خطر دررفتگی مفصل ران را کاهش دهید.